plaatjenieuwsbrief

Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief.


In mijn nieuwe moederrol

nieuwe moeder rolHet is net als met de roze olifant; ik zie deze week overal opvoedtips. Waar ik ook ben, wat ik lees of waar ik kijk. Heel frappant, want ik sluit mijn opvoedfase toch echt af. Sterker nog, dat heb ik een paar jaar geleden al gedaan. Ik vind het vreemd dat ik nu plotseling weer oog heb voor deze berichten.
Mijn innerlijke criticus zegt me dat het symbool staat voor de fase waar ik nu instap.


De fase van geen thuiswonende kinderen meer en dat ik daarom positief mag terugkijken op mijn opvoeding, dat ik het goed heb gedaan! De opvoeding was al klaar, het voorbereiden op zelfstandig wonen ook. En nu is het echt zover en ik voel me trots. Ik ben heel blij voor hem én pink wat traantjes weg als ik zijn bijna lege kamer zie

 

Mijn jongste zoon vliegt uit

Hij, mijn jongste zoon wordt deze maand 23 jaar. Hij is al een poos op zoek naar een eigen woonplek en dat is nu gelukt. Hij heeft een leuk appartement gevonden. Hij heeft het gefixt en dat doet hij met alles. Hij heeft zijn leven op orde: hij studeert, sport, werkt, heeft plannen, wil op reis, en heeft een leuke relatie met zijn vriendin die ook nog studeert Samenwonen is bij hen nog niet aan de orde, ze willen allebei hun eigen plek. Ik ben trots op deze jongen en ik vind het oprecht heel fijn dat hij is zoals hij is. Onze moeder-zoon relatie is goed en die zal ook goed blijven na deze stap. Daar ben ik van overtuigd.

 

Moeder op afstand

Wij, mijn man en ik hebben straks dus ons huis voor onszelf. Natuurlijk zijn de kinderen altijd welkom. We hebben onze nieuwe contactmomenten en rituelen van samen met de kinderen zijn. Daarin zoeken we ook nog met elkaar en dat is goed.

Voor mij breekt een nieuwe fase aan. Dingen die ik als vanzelfsprekend regel, moeten ze nu allemaal zelf doen. Ze kunnen dat ook, als ik het maar loslaat. Ik heb het vertrouwen, de overtuiging dat ze het goed doen. Het is nu mijn uitdaging om mijn moederrol wat op afstand in te vullen. Dat was al zo bij de andere kinderen, maar nu bij het uit huis gaan van mijn jongste voelt het pas echt zo.

 

Saai voor mijn ouders?

In deze week van zijn verhuizing denk ik veel terug aan de tijd dat ik op mezelf ging wonen. Ik ben de oudste van vier kinderen en verliet als eerste het nest, op mijn 19e. Ik vond het toen voor mijn ouders een fijne gedachte dat mijn broers en zus nog thuis woonden. In de tijd dat mijn jongste broer als laatste uitvloog, vond ik dat sneu voor mijn ouders. Geen levendigheid meer van een thuiswonend kind, alleen nog maar elkaar. Dat vond ik een beetje saai voor hen.

 

Hoe heeft mijn moeder dat ervaren?

En nu ben ik daar, op dat punt. En ik zou zó graag aan mijn moeder willen vragen hoe zij dat toen heeft ervaren. ‘Mam, vond jij het – net als ik nu – ook fijn dat de jongste zijn eigen leven steeds verder ging vormgeven? En hoe vond je het om met papa weer het huis voor jullie zelf te hebben? Had jij ook moeite met het zoeken naar je nieuwe moederrol?’
Helaas is mijn wijze moeder al enige jaren geleden overleden en kan ik hier niet meer met haar over praten.
 

Straks oma?

Zijn die berichten over de opvoeding misschien onbewust een voorbereiding op mijn komende rol als oma, over een paar jaar? Dat ik alvast lees hoe onze kinderen hun kinderen gaan opvoeden met de veranderde inzichten? Nu eerst mijn rol als moeder van zelfstandig wonen kinderen invulling geven. En samen met mijn man genieten van de nieuwe extra ruimte in ons huis.

 

Carla

 

 

 

4 Responses to In mijn nieuwe moederrol

  • Weer zo’n mooi blog, Carla! Heel persoonlijk ook maar wel herkenbaar voor vele moeders, denk ik. Ik loop qua leeftijd van de kinderen iets achter op die van jou maar voor mij zit het er ook aan te komen. Bedankt voor het delen van je blog!

  • Dank je wel Louise, fijn dat het herkenbaar is voor je. Dank voor jouw reactie.

  • Wauw… Carla.. wat schrijf je mooi en wat is het gemakkelijk om tijdens het lezen beelden op te roepen en mezelf in jouw situatie te verplaatsen. Kijk uit naar een volgend blog…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *